Fundacja
Centrum ks. Jędrzeja Kitowicza
97-220 Rzeczyca,
ul. ks. Jędrzeja Kitowicza 17
tel.: (+48) 44 710 51 25
e-mail: fundacja@kitowicz.pl
KRS: 0000623207

Konto bankowe:
Bank Pekao SA
03 1240 1545 1111 0010 7455 6473

DRUK PRZELEWU

Rzeczyca, budynek dawnej organistówki z początku XX w.:
Rewitalizacja budynku zagrożonego katastrofą budowlaną -
etap III: strop żelbetonowy


Program Ochrona zabytków
Zadanie pn. Rzeczyca, dawna organistówka (XX w.):
odtworzenie komina, kroksztynów oraz lukarn, wymiana stropu,
prace budowlane przy ścianach
- etap III dofinansowano z środków
Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego


Fundacja ENERGA
z siedzibą w Gdańsku
obdarowała Parafię Rzymskokatolicką
p.w. Św. Katarzyny w Rzeczycy
kwotą 45 000 złotych na:
prace zabezpieczające,
wzmacniające oraz konserwatorskie
w Parafii

"Zagospodarowanie terenu wokół Kościoła
p.w. Św. Katarzyny Aleksandryjskiej w Rzeczycy"
dofinansowano ze środków WFOŚiGW w Łodzi

Wyszukaj

Licznik odwiedzin

2.png6.png1.png8.png5.png8.png
Dzisiaj115
Wczoraj139
Ostatni tydzień714
Ostatni miesiąc3541
Wszystkie261858

2
odwiedzających na stronie

piątek, 19, październik 2018 20:21

† ks. Antoni Mietliński

ks. Antoni Mietliński - fundator witraży

Ks. Mietliński Antoni

Urodził się w Rzeczycy 01.10.1887 roku w rodzinie inteligenckiej. Syn Walentego. Matka Wanda z Semerau - Siemianowskich była nauczycielką. Po ukończeniu miejscowej szkoły uczył się w szkole średniej Tomaszowie oraz Piotrkowie Trybunalskim. Studia filozoficzno-teologiczne odbył w Seminarium Duchownym we Włocławku. Święcenia kapłańskie przyjął 15 czerwca 1913 roku. Jako wikariusz pracował w parafii Rzgów pod Łodzią, a następnie w parafiach Morzysław i Truskolasy. Od 1925 roku został inkardynowany do diecezji częstochowskiej.

W latach 1925-36 był pierwszym proboszczem i budowniczym kościoła parafialnego p.w. Św. Rodziny w Pankach pow. Kłobucki. W czasach okupacji męczennik obozów koncentracyjnych w Auschwitz, Gusen i Dachau.

W latach szalejącego stalinizmu /1949-54/ ciężko chory, znalazł odwagę i przy wielkiej pomocy parafian wybudował monumentalny kościół pod wezwaniem Podwyższenia Krzyża Świętego przy Placu Wieluńskim w Częstochowie.

Zmarł 14 maja 1963 roku w Częstochowie, gdzie został pochowany na cmentarzu Św. Rocha.

W prezbiterium kościoła w Rzeczycy są dwa witraże ufundowane przez ks. Antoniego Mietlińskiego. Na cmentarzu w Rzeczycy jest grób jego ojca Walentego, który zmarł 03.05.1906 roku.

Biogram i bibliografia ks. A. Mietlińskiego znajduje się w Słowniku polskich teologów katolickich - t. 6, s. 483-484


Kościół Podwyższenia Krzyża Świetego w Częstochowie wybudowany przez ks. A. Mietlińskiego

Kościól Świętej Rodziny w Pankach k/Częstochowy wybud. przez ks. Mietlińskiego
   
   

"Moje wspomnienia z obozu" - ks. Antoni Mietliński


Niedziela 1946 nr 6

Niedziela 1946 nr 7

Niedziela 1946 nr 8

Niedziela 1946 nr 11

Niedziela 1946 nr 13

Niedziela 1946 nr 15

Niedziela 1946 nr 16

Niedziela 1946 nr 19

Niedziela 1946 nr 20

Niedziela 1946 nr 21

Niedziela 1946 nr 23

Niedziela 1946 nr 24

Niedziela 1946 nr 34

 

† Mietlińska Stanisława

Siostra Stanisława Izabela Mietlińska /1896-1975/

W Zgromadzeniu znana była jako Siostra Stanisława /jedynie w niektórych dokumentach są wymieniane imiona: Izabela Stanisława, a przede wszystkim w Akcie Urodzenia, wystawionym w Rzeczycy, 21 V 1919 r./

Urodzona: 21 VIII 1896 w Rzeczycy
Córka: Walentego /felczera/ i Wandy z d. Semerau /tak napisano nazwisko panieńskie matki w Akcie Urodzenia, natomiast sama S. Stanisława wypełniając kwestionariusz osobowy podaje dwuczłonowe nazwisko panieńskie matki: Wanda Semerau-Siemianowska i tak zostało zapisane w Aktach osobowych Siostry Stanisławy/.
Ochrzczona: 30 VIII 1896 w Rzeczycy
I Komunia Święta: 27 VII 1904; Bierzmowanie: 14 IX 1907.

W 1921 r. otrzymała „Świadectwo Ukończenia 5-cio kursowego Seminarium Nauczycielskiego T. Buszówny w Częstochowie” /dn. 23.06.1921/.

Do Zgromadzenia Sióstr Miłosierdzia Św. Wincentego a Paulo (www.szarytki.pl), Prowincja Warszawska, zgłosiła się 30 IX 1922 r. i rozpoczęła wstępny etap formacji zwany postulatem.
Do nowicjatu /w Zgromadzeniu zwanym seminarium/, który mieści się w Domu Prowincjalnym w Warszawie, ul. Tamka 35, przyjęta 21 XI 1922 r.
Dnia 25 VIII 1923 r. ukończyła nowicjat i została skierowana przez przełożonych prowincji do Służby Chrystusowi w Ubogich jako Siostra Miłosierdzia.
Śluby Święte po raz pierwszy złożyła 27 XI 1927 r.

Placówki, na których pracowała Siostra Stanisława:

Kobylany, Dom Parafialny – to była jej pierwsza placówka;

Warszawa, Dom Prowincjalny – nauczycielka w Szkole Powszechnej prowadzonej przez Zgromadzenie /1923-1928/;

Lublin, Szpital Jana Bożego – pielęgniarka;

Kurozwęki, Zakład dla Starców i Ochronka dla dzieci – wychowawczyni;

Warszawa, Szwalnia p.w. NMP, ul. Stara 2 – nauczycielka, kierowniczka /1932-1935/;

Warszawa, Zakład dla chłopców im.Jachowicza, ul. Freta 10 – nauczycielka /1935-38/;

Warszawa, Dom Prowincjalny – nauczycielka w Szkole Powszechnej prowadzonej przez Zgromadzenie /1938-1949/;

Ignaców, Dom Dziecka – nauczycielka /1949-50/

Warszawa, Dom Prowincjalny – katechetka: /1950-1953/ w Szkole Publicznej Nr 137, ul.Krypska 39; w Szkole Ogólnokształcącej /st.podst./Nr 6, ul. Ząbkowska 43;

Stanisławów, Dom Parafialny – katechetka /1953-1962/

Częstochowa, Dom Rekolekcyjny, ul.św.Barbary 43 – pomoc przy pielgrzymach /1962-1971/

Radom, Dom Zgromadzenia – Siostra emerytka pomagająca w domu /1971-1975/.

Kursy i wykształcenie zdobywane przez S. Stanisławę w Zgromadzeniu:

1926 r. – ukończyła „Kursy Pedagogiczne Warszawskiego Towarzystwa Dobroczynności dla wychowawczyń”;

1936 r – otrzymała „misję kanoniczną do nauczania religii, jako katechetka w szkołach powszechnych w Warszawie /przy ul.Tamka 35 i w zakładzie im.Jachowicza/;

1937 r. – otrzymała z Kuratorium Okregu Szkolnego Warszawskiego w Warszawie zatwierdzenie na stanowisku kierowniczki Prywatnej Szkoły Powszechnej im. Jachowicza w Warszawie, ul.Freta 10;

1939 r. – zdała państwowy egzamin pielęgniarski i otrzymała „Zaświadczenie rejestracyjne” uprawniające do wykonywania praktyki pielęgniarskiej w Państwie Polskim;

1940 r. – otrzymała z Kuratorium Okregu Szkolnego Warszawskiego w Warszawie zatwierdzenie na stanowisku kierowniczki Prywatnej Szkoły Powszechnej Żeńskiej p.w. św.Kazimierza w Warszawie, przy ul.Tamka 35, utrzymywanej przez Zgromadzenie;

1951 r. – Świadectwo ukończenia Kursu Katechetycznego Archidiecezji Warszawskiej.

****

Siostra Stanisława Mietlińska zmarła 8 I 1975 r. w Radomiu.

Wspomnienia o S. Stanisławie MIETLIŃSKIEJ zamieszczone w biuletynie Warszawskiej Prowincji Sióstr Miłosierdzia św.Wincentego a Paulo, /luty-marzec1975/:

W Radomiu zmarła S.MIETLIŃSKA Stanisława, w wieku lat 78, powołania 52.
Siostrę Stanisławę znały prawie wszystkie Siostry. Całe życie niemal oddawała się pracy przy dzieciach. Przyszła do Zgromadzenia z wykształceniem pedagogicznym i jako nauczycielka pracowała przez 30 lat w różnych naszych szkołach. W tym, prawie 15 lat w szkole przy Domu Prowincjalnym, a 10 lat jako katechetka w Stanisławowie, gdy już w szkołach pracować nie było można.
Miała duszę dziecka, była bardzo pogodna, uczynna, bardzo uprzejma. Nade wszystko kochała dzieci i miała z nimi wspaniały kontakt, którego tajemnicą była miłość. Czasem nawet ucierpiała karność, ale Siostra zawsze umiała wytłumaczyć, osłonić, zrozumieć „dzieciaczki”.
Ostatnie lata spędziła w Częstochowie, w Domu Niepokalanej /Rekolekcyjnym/ w Częstochowie, służąc pielgrzymom, a trzy lata przed śmiercią przyjechała do Domu w Radomiu, gdzie mimo wieku, była do końca energiczna, radosna, niewiele wymagająca dla siebie.
Siostra Stanisława była bardzo pobożna. Miała swoiste zrozumienie modlitwy, zdradzające jej prostą duszę, właśnie taką dziecięcą. Czasem mówiła z prostotą o „Umiłowanym Jezuniu”, i o tym, jak Pan Jezus pozwala jej odczuć swą miłość. Może słuchającym tych zwierzeń, wydawało się niekiedy, że są nieco naiwne, ale postawa Siostry Stanisławy w ostatnich chwilach życia, jej budująca śmierć i tęsknota do połączenia się z Bogiem, której nie złamała żadna obawa, nie zamącił żaden niepokój, były świadectwem, że pozostała do końca prawdziwie dzieckiem, które powraca do Domu Najlepszego Ojca. A przecież Pan Jezus powiedział: „Jeśli nie staniecie się jako dzieci, nie wejdziecie do Królestwa Niebieskiego”. Świadczył o tym i ten szczegół, że trumnę jej – tej wiekowej Siostry – otoczyły tłumnie dzieci właśnie: duże, małe, nikt się Jej nie bał, sporo z nich było do końca ceremonii pogrzebowej. Niech i nam wszystkim, Dobra Siostra Stanisława uprosi łaskę duchowego dziecięctwa.

 

Parafia p.w. Św. Katarzyny Aleksandryjskiej w Rzeczycy © 2018.  Wszystkie prawa zastrzeżone.